و گفت: دعا ، هزار هم که بلند و با فریاد ، مادامی که در دل باشد فقط یک اجابت کننده دارد که او کافیست.و خواند:وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ.و حقیقت این است که ما آدمیزاد را خلق کردیم و میدانیم آنچه از وسوسهها که در نفس اوست و ما نزدیکتریم به او از رگ گردن.و ادامه داد: برای همین فرموده: 《ادعونی اَستَجب لکم》بین دعا و اجابت فاصلهای نینداخته.و بهترین دعا و بهترین فریاد آن است که شنیده شود و اجابتی در پی داشته باشد.

گفت: باد، خزانِ برگهای رنگارنگ را همه جا با خود میبرد. تو کاج باش و یکرنگ! تا دست خزان تو را از اصلت جدا نکند.

گفت: بعد من تکرار کن! من...تو...او...ما.... گفتم: ما، نامِ دیگرِ من و توست.

از دوستی حالِ یکی از رفقا را پرسیدم. گفت: به سختی بیمارشده. گفتم اگر او را دیدی سلام مرا برسان و بگو(تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد).

سلام و پیغام مرا رساند و پاسخ رفیق را آورد که : (از چشم خود بپرس که ما را که میکشد.)

به این باز پیغام، خندیدم...خندهای صدادار.

آن دوست گفت: رفیقی که این تک مصرع را برای رفیقش بلد نباشد ارزش رفاقت ندارد.

پروردگارا!

وَ مَا أُرِيدُ أَنْ أُبْدِئَ بِهِ مِنْ مَنْطِقِي وَ أَتَفَوَّهَ بِهِ مِنْ طَلِبَتِي وَ أَرْجُوهُ لِعَاقِبَتِي و آنچه كه مي خواهم به زبان آرم، و خواهش خويش را بازگو كنم و هم آنچه را كه براي عاقبتم اميد دارم، بر تو پنهان نيست.